Geoffs hangout on the interwebs about stuff I like and do…

11Jun/10

Dag 4: Gulu (Cruyff court en Echo Bravo)

Cruyff Court
Vandaag is Heroes day in Uganda - een nationale feestdag n.a.v. eerste regeerdag van de regering. Jennifer komt ons ophalen bij het hotel, waarna we na een korte stop bij het War Child kantoor doorgaan naar het Cruyff Court. Dit is een sportveld aan de rand van Gulu dat in februari dit jaar geopend is a.g.v. een samenwerking tussen War Child en de Johan Cruyff Foundation. Het bewaakte Cruyff Court in Gulu ligt in de buurt van zes scholen, met in totaal zo’n 7.000 kinderen. Zij profiteren samen met andere kinderen uit de omgeving van het veld, dat onder meer gebruikt zal worden voor de Interparish Football and Netball Charity League. In deze mede door War Child georganiseerde sportcompetitie worden sportieve met sociale activiteiten gekoppeld. Een  comité van vertegenwoordigers van alle betrokken scholen, de bond voor gehandicapten en de lokale overheid ziet, in samenwerking met War Child, toe op het beheer en onderhoud van het Cruyff Court.
We werden ontvangen door een aantal kinderen die opgetrommeld waren om een aantal sporten te demonstreren. We begonnen met meisjes voetbal. Twee teams namen het tegen elkaar op, grappig om te zien dat veel van de meiden op blote voeten speelden en dat ze pas een week aan he trainen waren. Daarvoor was vrouwen voetbal bijna ondenkbaar in Uganda. Na een 0-1 overwinning van het uitspelende team werd het veld geruimd voor de jongens. Duidelijk zichtbaar dat deze al wat langer voetbalden werd het een 0-2 overwinning voor wederom het uitspelende team.
Genoeg gevoetbald, War Child heeft aan de docenten van de aangesloten scholen ook een boek met daarin 100 spelvormen beschikbaar gesteld. Ieder van die oefeningen heeft een doel op zich en worden ook door War Child gebruikt in hun Deals. Je kunt bv. denken aan oefeningen om onderling vertrouwen, zelfvertrouwen, coordinatie, ed. te stimuleren. De eerste oefening werd uitgelegd aan zo'n 40-50 kinderen die in een grote cirkel moesten staan. Daarbij werd al snel duidelijk dat het uitleggen van zo'n oefening aan zo'n grote groep best lastig is. Het duurde vrij lang en ging een paar keer fout, maar na een paar keer werd het 'tikkertje achitge spel' al snel duidelijk. Na nog een paar demonstraties was het de beurt aan ons om mee te doen. In een grote cirkel achter elkaar aan en de docent nadoen in zijn bewegingen, ik kan je zeggen dat de Afrikaanse heupen een stuk soepeler zijn dan die uit Nederland.
Wat je bijna zou vergeten is dat al deze kinderen die hier zijn wel geraakt zijn door de oorlog, velen van hen hebben lang in de kampen gezeten en zijn pas sinds een jaar terug in het district. Eén meisje vertelt haar verhaal over het leven in een kamp: grote hoeveelheden mensen, ziekte uitbraken, angst voor de rebellen die ook in de kampen zitten, geweld dat overal aanwezig is. Dit meisje was ook zelf slachtoffer geworden van een schietpartij, waarbij een kogel door haar arm heengegaan was.
Ook frapant is dat deze kinderen door de weeks op zichzelf aangewezen zijn als zij naar school gaan. Zij wonen te ver van de school vandaan om elke dag op en neer te reizen, daarom worden zij zondag door hun ouders met eten voor een week richting Gulu gestuurd, waar ze vervolgens van maandag t/m vrijdag op zichzelf aangewezen zijn, waarna ze de lange reis weer terug gaan maken naar hun community. En we hebben het hier dan ook over jonge kinderen van 6/7 jaar en ouder.
Echo Bravo
Na de activiteiten op het Cruyff Court worden we door Joseph uitgenodigd om te gaan kijken bij de Echo Bravo school die naast het Cruyff Court ligt. Joseph is manager bij Echo Bravo - een organisatie die onderwijs verzorgt voor kinderen die eerder voortijdig hun lagere school afgebroken hebben. Echo Bravo is één van de vele partners waar War Child mee samenwerkt in Uganda. De lagere school wordt bij EB versneld in drie jaar doorgelopen, waarbij EB zorgt voor locatie, boeken, docenten en schoolmaterialen.
EB onderscheid zich op een paar punten van het reguliere basis onderwijs in Uganda. Ze maken gebruik van boeken, wat bij de normale scholen eerder uitzondering dan regel is. Het gebruik van lijfstraffen zoals stokslagen is uit den boze, in het reguliere onderwijs kom je dit nog steeds tegen. Docenten zijn niet alleen docent, maar ook counceller. Voor de meiden met babies is er een kinderopvang naast de school, zodat zij zich volledig op de lessen kunnen storten en even niet voor hun kindje hoeven te zorgen. Ten slotte wordt per kind gekeken wat de juiste schooltijden zijn voor hem/haar zodat bv. bij zaai of oogst seizoen rekening gehouden kan worden met het werk op het land.
Een beetje bezwaard voelen we ons wel want er zijn twee klassen op een 'vrije dag' geordonneerd om terug te komen naar school omdat er een paar mensen uit Holland op bezoek komen. Maar volgens Joseph zijn deze kinderen extreem gemotiveerd en mogen ze na ons vertrek zelf kiezen of ze de dag af willen maken of een dag vrij. En die motivatie waar hij over spreekt komt ook terug in een paar verhalen die we daarna horen. Eerst van een jongen die zijn beide ouders verloren is, waarvan een aan HIV Aids. Als hij gaat praten zie je zijn hele lichaam aanspannen en zijn handen snel heen en weer gaan - alle emotie zit opgekropt als hij spreekt over het verlies van zijn ouders en dat hij daardoor zijn school niet af kon maken. Hij is nu erg blij met de kans die hij krijgt via EB, dit is een opstapje om zijn droom te bereiken: Engineer worden.
Het andere verhaal komt van een meisje, ook beide ouders verloren. Haar vader in de oorlog, haar moeder door een ongeval. Op jonge leeftijd helemaal op zichzelf aangewezen. Om toch te overleven is ze naar Kampala afgereisd om daar werk te vinden als schoonmaakster. Na een paar opdrachtgevers gehad te hebben, waarvan sommigen niet betaalden, kwam ze terecht bij een juriste. Een sterke vrouw die voor haar nu een soort ideaalbeeld is geworden van wat ze wil bereiken: jurist. Maar ze zat zonder school in Kampala en heeft toen besloten om toch terug te gaan naar Gulu waar ze in het EB programma opgenomen is. De laatste strohalm die ze heeft op een beter leven, ze is dan ook heel bang om haar examens niet te halen en haar droom in te zien storten. Bij het aanhoren van deze verhalen en het voelen van de onderliggende emotie word ik enorm geraakt, deze jongeren vechten voor een beter leven, zien in school de laatste strohalm die ze hebben en doen alles om hier te kunnen zijn. Ook bij het schrijven van dit stuk voel ik diezelfde emotie door mij heen gaan.
Dit bezoek aan Uganda ga ik niet snel vergeten.
Wij zijn vrij lang in deze klas geweest, hebben nog iets over ons zelf verteld en vragen over Nederland en het schoolsysteem in Nederland beantwoord. Daarna bezoeken we nog de creche. Alhoewel creche.. .het is een klaslokaal met daarop een paar matjes, waar oppas moeders zitten met een paar babies en wat speelgoed. De moeders mogen zelf de oppasmoeder voor hun kind uitzoeken, zodat ze een goed gevoel hebben over de verzorging van hun kleintje. In de verste verte niet te vergelijken met de Nederlandse creches met alle veiligheids- en hygieneregeltjes en wat nog meer.
Nu wordt het wel tijd om terug te gaan naar Kampala, de reis is ruim 4,5 uur en we moeten voor het donker in Kampala zijn, omdat reizen over de wegen in het donker een gevaarlijke aangelegenheid is, doordat iedereen als gekken rijdt. Nog snel een curry gegeten en dan snel terug.
De reis terug is er weer een van mooie landschappen, veel dorpen en bavianen. We zijn op tijd terug in Kampala en eten 's avonds met Ans en haar twee zonen bij een Italiaans restaurant vlak bij het hotel. Een schril contrast vergeleken met de armoede in Gulu.

Share/Bookmark
Filed under: News Comments Off
Comments (0) Trackbacks (0)

Sorry, the comment form is closed at this time.

No trackbacks yet.